Baza Duchów

BAZA POSTACI DUCHOWYCH

IMIĘ	KLASA	PODOPIECZNY	TERYTORIUM GEOGR.
Dur	ostrze strażnik	Jupiter	Thornil Jinshil
Gaho	ostrze strażnik	Khaleb Tamoe	Goreth
Jariel	ostrze strażnik	Yang Xin	Thornil centrum
Marcelei	ostrze strażnik	Kkaniee Norado	Thornil Jinshil
Meai	ostrze strażnik	Luke Willson	Thornil Jinshil
Mefar i Lathurna	ostrze strażnik	Gabriel No	Goreth
Mizu	ostrze strażnik	Chris Lee	Thornil Jinshil
Qua	ostrze strażnik	Kari Tan	Goreth
Roah	ostrze strażnik	Doug Renner	Goreth
Shane	ostrze strażnik	Nabi Hong	Thornil Jinshil
Ruach	ostrze archa
Ha Kodesh	ostrze archa

IMIĘ	KLASA	PRZEKLEŃSTWO	TERYTORIUM GEOGR.
Tohu	Chaos	Śmierć	Pescherre
Kato	Mocarz	strach i ból
Mara	Hegemon	lęki senne	Halldar
Tome	Przekleństwo	dysocjacja, lęk	Thornil

1. O MEDALIONACH

Ze wszystkich istot, które stąpały po Hallitarze, odkąd zaczął płynąć czas, najmłodszymi z nich wszystkich byli ludzie. Byli oni również jednymi z najmniejszych ze wszystkich istot, a jednak przekonani o swojej większości i prawie do podporządkowania sobie wszystkiego, co żyło, podbijali i przemieniali ziemie wokół siebie tak, by odpowiadały ich pojęciom dobra, wspaniałości i użyteczności. Tworzyli sobie kultury, kulty, bożków i zbawców. Niektóre trwały i działały aktywnie całe wieki, inne umierały w mgnieniu oka. Za każdą stała jakaś siła, a każda siła przecież do kogoś należy. Ale tylko jedna wygrywa i wynosi się ponad wszystkie. 

Zna ją każdy, nawet jeżeli nie wszyscy się jej podporządkowują - jedno imię, znane odkąd planety zaczęły się kręcić, po dziś dzień nie zostało zapomniane, a brzmi ono Kirian.

O Kirianie mówiło się w wielu różnych językach i przeróżnych kontekstach, ale poznała go tylko garstka wybranych. Każdy z nich na szyi nosił drogocenny wisiorek, który oddzielał ich od reszty. Dzięki nim wybrani Kiriana mogli poznać jedni drugich, a przekazując je innym, nawet podać tę moc dalej. Kirian nie tylko nadał swoim dziedzicom ładne ozdoby, ale zaklęta w nich moc dodawała ich właścicielom niezwykłych zdolności.

Przez wieki, wybrani Kiriana obrzucani byli nieskończoną liczbą określeń, imion i nazw; Dzieci Kiriana, Wojownicy Sprawiedliwego, Świetliści, potwory, półbogowie, nadludzie, a wreszcie superbohaterowie. Ale odkąd pierwszy wisiorek został nadany człowiekowi, jedno określenie nie przeminęło w żadnym z Hallitarskich języków. Od początku nazywano ich po prostu Medalionami.

Niestety, mimo wielkiej ludzkiej ambicji, człowiecze umysły były o wiele prostsze niż by tego chcieli. Ta zupełnie zwyczajna nazwa wytrzymała najdłużej i niestety przez to skupiała wszelką uwagę na najmniej ważnym aspekcie bycia wybranym przez Kirian. Żadna wspaniała umiejętność, żadne sztuczki i siła, żadne pieśni i błyskotki nie miały większego znaczenia dla Kiriana. Nie były nagrodą, były prezentem. Były dodatkiem do czegoś, czego nie dało się porównać z najwspanialszym uczuciem, podarkiem, ani rzeczą. Kirian ratował ludzi z przeklętego losu, który sami sobie zgotowali, otaczał ich miłością i dawał im dom, którego zawsze tak usilnie szukali. A ci, którzy go zaakceptowali nie mogli zatrzymać go tylko dla siebie i robili wszystko, aby uratować więcej.

Wojownicy różnią się od siebie na wszelkie sposoby – wyglądem, wiekiem, rasą, pochodzeniem, historią i doświadczeniami, charakterem, czy nawet sposobem myślenia. To samo, co sprawia, że nie ma dwóch takich samych ludzi na świecie i to, że nie sposób znaleźć dwa podobne płatki śniegu, to decyduje o kolorze światła, którym emanują Medaliony. Nie ma dwóch wojowników o identycznym kolorze, nigdy nie było i nigdy nie będzie, dlatego nawet jeśli spotkają się ze sobą dwa żółte światła, wciąż będą się od siebie różniły.

To światło nadane zostało wojownikom w momencie powrotu ze śmierci do życia i tym samym zwycięstwa Kiriana nad Uminegi – istotami mroku, które od niepamiętnych czasów ciemiężyły ludzkość na Hallitarze. To światło jest największym przeciwieństwem mroku; odstrasza go, rani i unicestwia, jeśli tylko ktoś potrafi się nim posługiwać.

W tym celu powstały Dary – niesamowite, ponadnaturalne zdolności ludzkich wojowników, działające zarówno w wymiarze materialnym, jak i duchowym. Podczas, gdy ich duchowa strona miała stanowić formę obrony przed mrokiem, (jak też jest po dziś dzień) ich fizyczna odsłona miała niegdyś ułatwiać życie ludziom; w przenoszeniu wody, w budowaniu domów i miast, w rozpalaniu ognia, oświetlaniu drogi i wielu innych codziennych wyzwaniach.

A jednak nie bez powodu nazywani byli “wojownikami”. Każdy Medalion trenował swój Dar również w taki sposób, by umieć walczyć i obronić tych, którzy znaleźli się w potrzebie. Bo, chociaż mrok sam w sobie stanowił zagrożenie duchowe, to przecież na tym się nie kończyło. Tak, jak Medaliony miały realne fizycznie umiejętności, tak i zwolennicy sił mroku stanowili realne fizycznie zagrożenie.

W skrócie - Medaliony do dziś walczą o życie. Nie tylko swoje, ale o życie tych, którzy nie są w stanie walczyć sami. W świecie zatopionym w mroku, niosą pomoc tym, którzy nie widzą nadziei, błąkającym się bez celu z oczami przysłoniętymi kłamstwami, zmartwieniami, nieistotnymi rzeczami, materialnymi, przemijającymi. W świecie, w którym istnieją poza ludźmi i zwierzętami istoty znacznie potężniejsze i starsze nawet od samego Hallitaru. 

Medaliony, to jedyni przedstawiciele ludzkiej rasy, którzy są w stanie obronić siebie i innych przed złem. I chociaż Hallitar bezlitośnie uciskany jest przez siły ciemności, niewielu decyduje się stanąć w jego obronie, przyjmując medalion, mimo, że każdy dostaje taką możliwość. Bo prawda jest taka, że Kirian chciał mieć każdego, ale nie każdy chciał mieć Kirian.

DUCH PIERWOTNY

 Valkirian

DUCH PIERWOTNY

Valkirian, z języka pradawnego tłumaczy się dosłownie „nadający życie wszystkiemu”. Imię to nosi układ planetarny, w którym po kole wiruje wraz z innymi planetami Hallitar wokół gwiazdy centralnej o tej samej nazwie. Medaliony wierzą, że to właśnie w jej wnętrzu narodził się Duch, który zapoczątkował całe życie we wszechświecie. Ten sam Duch miał potem wybrać sobie kamiennego karła, jakim był wtedy Hallitar i zamienić go w planetę, na której mogłyby żyć istoty materialne, również przez niego stworzone.

Kirian – jak nazywają Ducha Pierwotnego – znaczy „obdarzający życiem” i jest kolejną nazwą Ducha. Zwykle używana jest do określenia energii, która trzyma Hallitar w całości. Ta sama energia określana jest przez Medaliony, jako moc stworzyciela.

Sfera Duchowa

SPIS TREŚCI

1. Struktura bytów materialno duchowych
2. Natura Bytów Duchowych
3.  Głębie Sfery Duchowej

 

 

Sfera duchowa, naprzemiennie zwana wymiarem duchowym, jest niewidzialnym dla ludzkiego oka odzwierciedleniem sfery materialnej. Każdej istocie materialnej, która oddycha i może się rozmnażać życie nadaje duch. Każdy człowiek, każde zwierzę, każdy owad ma w sobie ducha – światło, które łączy go z wymiarem duchowym.

 

STRUKTURA BYTÓW MATERIALNO-DUCHOWYCH

Istoty myślące, takie jak żyjący na Hallitarze ludzie i zwierzęta, składają się z trzech części;

• Materialne ciało
• Dusza
• Duch

Ciało

Ciało jest fizyczne, namacalne, materialne - poddane siłom fizyki, biologii i chemii. Ludzie i zwierzęta potrzebują do poprawnego funkcjonowania innych przedstawicieli swojego gatunku, chociażby w celu rozmnażania. Ciało, to skorupa zewnętrzna, mająca na celu odbieranie bodźców i wysyłanie sygnałów fizycznych, dźwiękowych (w tym werbalnych), a także wizualnych. Podatne jest na choroby i skażenia biologiczne, chemiczne oraz urazy fizyczne.

Dusza

Dusza (zwana również umysłem) jest niewidzialna i niematerialna. Można ją porównać do pudełka bądź skrzynki, w której przechowywane są emocje, uczucia, wspomnienia, myśli, traumy i fobie. Istoty bardziej rozwinięte intelektualnie rozwijają umiejętności duszy do wyższych poziomów – ludzie są w stanie wykształcać z przeżytych uczuć i doświadczeń marzenia i plany.
Dusza tworzy także usposobienie i jest miejscem przechowywania charakteru.
Dusza istot o bardziej rozwiniętej inteligencji od zwierząt również dzieli się na trzy części – świadomość, podświadomość i nadświadomość. Pierwsza z nich jest ogólnie dostępna i zwykle jasna, chociaż zawiera często emocje lub uczucia, których człowiek nie jest w stanie wytłumaczyć, ponieważ ich źródło znajduje się w podświadomości. Podświadomość jest najobszerniejszą częścią duszy, w znacznej większości niedostępną i skomplikowaną. Stamtąd biorą się sny i tam mają swoje źródło choroby i skrzywienia psychiczne.
Nadświadomość, to część, która na stałe połączona jest z duchem. Ona daje ludziom kreatywność i inspiracje.
Trzecią i najistotniejszą częścią jest duch, czyli energia, która napędza wszystko, co żyje. Jest, jak paliwo dla silnika, albo prąd dla komunikatorów elektronicznych.

Duch

Duch jest jeden, ale jest też mnogi. Jeden, ponieważ każdy duch wywodzi się od pierwszego, który zapoczątkował wszystko – Valkirian. Wojownicy Królestwa Sprawiedliwego (potocznie nazywani Medalionami) wierzą, że początek ich czasu miał miejsce, kiedy na nowo zapaliła się gwiazda centralna ich układu planetarnego, który rzekomo znajduje się w samym centrum galaktyki, a ta w centrum wszechświata. Słowo Valkirian pochodzi z języka pradawnego i oznacza „nadający początek wszystkiemu”. Hallitarianie nazwali swoją gwiazdę centralną tymże imieniem, jakoby to z jej wnętrza wydobył się po raz pierwszy Duch, który wzbudził do życia wszechświat, a później istoty materialne.

NATURA BYTÓW DUCHOWYCH

Duch jako energia może być czysty albo nieczysty. Nie tylko istoty materialne mogą dzięki niemu żyć, ale również byty duchowe. Jak ich nazwa wskazuje, poruszają się głównie w wymiarze duchowym. Ich struktura nigdy nie została w pełni zbadana. Bytów duchowych nie da się złapać w celu przeprowadzenia nad nimi badań. Nie da się ich również do tego namówić. Jednakże na podstawie tekstów historycznych i osobistych doświadczeń Medalionów, naukowcy, którzy pochylali się nad tym tematem, opracowali kilka teorii.
Po pierwsze, byty duchowe przypuszczalnie mają podobną budowę, do ludzi i zwierząt, (czyli ciało, dusza i duch) z tą jednak różnicą, iż polegają głównie na ich niematerialnych częściach. Materia miałaby być w tym przypadku możliwa, ale niekonieczna. Z tego wynika, iż stworzenia te mają umiejętności dalece wykraczające poza zakres zwierzęcy, czy ludzki. Podczas, gdy zwierzęta są jedynie napędzane przez ducha, a ludzie mają do niego niewielki dostęp dzięki nadświadomości, istoty duchowe według tych domysłów posiadają umiejętność panowania nad duchem (energią dającą życie). Są dzięki temu w stanie ingerować w życie istot materialnych, dostając się do nich przez „bramę”, która jest duchem danej istoty, otwierana lub zamykana za pomocą duszy (a konkretnie świadomości), następnie nawiedzając wspomnianą duszę, a w końcu dzięki niej mają także dostęp do części fizycznych istot materialnych.

 

POZIOMY SFERY DUCHOWEJ

„Sfera duchowa jest, niczym głębokie jezioro – patrząc na jego taflę z powierzchni możemy zobaczyć swoje odbicia. Wszystko, co znajduje się na powierzchni, widoczne jest też w wodzie. Niektórzy potrafią zbadać głębię jeziora, stojąc na powierzchni. Inni mogą wejść do jeziora i doświadczyć znacznie więcej. Ale nawet jeśli nie wejdziesz, ta sama woda jest też w tobie”

– Ametyst, połowa drugiej ery.

Porównanie do jeziora jest najlepszym sposobem na opisanie wymiaru duchowego, a obraz wody najlepiej oddaje naturę ducha. Tak jak woda, dzieli się na naczynia, tak duch mieszka w skorupach (ciałach, obleczonych w dusze). Chociaż dla większości istot wymiar ten jest niewidzialny, niedostępny, lub zamazany, da się w niego spoglądać**, a nawet wkroczyć do niego***. Tak, jak głębokie jezioro, skrywa wiele tajemnic i chociaż zdaje się być spokojne, są to jedynie pozory.
Pod powierzchnią sfery duchowej kryje się cały, nowy świat.

Tafla

 Tafla, zwana również odbiciem, jest pierwszym poziomem głębi sfery duchowej. Jest, jak czubek góry lodowej, albo kwiatek wyrastający z korzenia. W porównaniu do duszy jest, jak świadomość – widać w niej wyraźnie skutki ruchów, mających źródło w niższych poziomach głębi. W tafli odbija się to, co dzieje się w świecie materialnym i tak, jak on porusza się, lub utwierdzony jest w jakimś fizycznym miejscu na świecie. Duch ludzki, razem z jego duszą i jej kolorami, a także skażenia przemieszczają się wraz ze skorupą. Niektóre miejsca, budynki, przedmioty przepełnione są daną energią; czystą lub nieczystą. 

Istoty materialno-duchowe poruszają się właśnie w tym poziomie, nawet jeśli najczęściej nie są w stanie go zobaczyć. To właśnie tu są nierozerwalnie połączone ze sobą wymiary materialny z duchowym. Tafla, jest także miejscem, w którym tworzą się bramy; przejścia między wymiarowe.

Bramy umożliwiają przejście z wymiaru materialnego do mielizny bądź też swego rodzaju teleportacje.

Mielizna

Mielizna, to poziom pomiędzy dwiema głębiami. Jest czymś w rodzaju korytarza, niegdyś nazywanym „lasem zagubionych”. Nie ma on formy; przyjmuje taką, jaka najbardziej pasuje dla danej istoty duchowej lub materialno-duchowej, która opuściła skorupę.

Mielizna ma jedno wejście i dwa wyjścia. W pradawnych opowieściach wejście do mielizny opisywane jest zazwyczaj jako spadnięcie z wysoka lub wpadnięcie do środka, dlatego domniemane wejście znajduje się zwykle relatywnie ponad istotą, która nie jest w stanie się przez nie wydostać, jeśli nie posiada Daru umożliwiającego jej odbicie się od ziemi na dużą wysokość, albo umiejętność lotu.

Mielizna jest miejscem, do którego prawo wstępu mają wszelkie rasy i gatunki istot materialnych oraz duchowych. Jest to również miejsce objęte wyłącznie jedną zasadą – zakaz zabijania. To oznacza, że istoty ciemności nie mogą zranić, uszkodzić, ani odebrać życia (ducha, energii) żadnej innej istocie, włącznie ze zwierzętami, jednak ta sama zasada dotyczy każdej innej rasy, w tym z istotami światła, które również nie mają prawa ranić innych, nawet istot ciemności.

Jedyna walka, jaka może się rozgrywać na mieliźnie, to ta o przekonanie istot, które się w niej znajdą do przejścia do jednej z dwóch głębi; domu światła lub domu mroku. Wbrew pozorom, podjęcie właściwej decyzji może nie być tak oczywiste jak by się wydawało. Chociaż zasada dla mielizny jest jedna, to każda ze stron przekonujących ma własne zasady odnośnie samego przekonywania. Podczas, gdy wysłannicy domu światła posługują się prawdą, dobrocią i miłością, przedstawiciele domu mroku uciekają się do manipulacji, wątpliwości i kłamstwa.

____________________________________

*pozwala na to między innymi dar Sokolego Oka

**mogą to robić np. wojownicy z darem Ducha

ostatnia aktualizacja: 17.04.2021