SPIS TREŚCI
- Struktura bytów materialno duchowych
- Natura Bytów Duchowych
- Głębie Sfery Duchowej
Sfera duchowa, naprzemiennie zwana wymiarem duchowym, jest
niewidzialnym dla ludzkiego oka odzwierciedleniem sfery materialnej. Każdej
istocie materialnej, która oddycha i może się rozmnażać życie nadaje duch. Każdy
człowiek, każde zwierzę, każdy owad ma w sobie ducha – światło, które łączy go
z wymiarem duchowym.
STRUKTURA BYTÓW MATERIALNO-DUCHOWYCH
Istoty myślące, takie jak żyjący na Hallitarze ludzie i
zwierzęta, składają się z trzech części;
- Materialne ciało
- Dusza
- Duch
Ciało
Ciało jest fizyczne, namacalne, materialne - poddane siłom
fizyki, biologii i chemii. Ludzie i zwierzęta potrzebują do poprawnego
funkcjonowania innych przedstawicieli swojego gatunku, chociażby w celu
rozmnażania. Ciało, to skorupa zewnętrzna, mająca na celu odbieranie bodźców i
wysyłanie sygnałów fizycznych, dźwiękowych (w tym werbalnych), a także
wizualnych. Podatne jest na choroby i skażenia biologiczne, chemiczne oraz
urazy fizyczne.
Dusza
Dusza (zwana również umysłem) jest niewidzialna i
niematerialna. Można ją porównać do pudełka bądź skrzynki, w której
przechowywane są emocje, uczucia, wspomnienia, myśli, traumy i fobie. Istoty
bardziej rozwinięte intelektualnie rozwijają umiejętności duszy do wyższych
poziomów – ludzie są w stanie wykształcać z przeżytych uczuć i doświadczeń
marzenia i plany.
Dusza tworzy także usposobienie i jest miejscem
przechowywania charakteru.
Dusza istot o bardziej rozwiniętej inteligencji od zwierząt również
dzieli się na trzy części – świadomość, podświadomość i nadświadomość. Pierwsza
z nich jest ogólnie dostępna i zwykle jasna, chociaż zawiera często emocje lub
uczucia, których człowiek nie jest w stanie wytłumaczyć, ponieważ ich źródło
znajduje się w podświadomości. Podświadomość jest najobszerniejszą częścią
duszy, w znacznej większości niedostępną i skomplikowaną. Stamtąd biorą się sny
i tam mają swoje źródło choroby i skrzywienia psychiczne.
Nadświadomość, to część, która na stałe połączona jest z
duchem. Ona daje ludziom kreatywność i inspiracje.
Trzecią i najistotniejszą częścią jest duch, czyli energia,
która napędza wszystko, co żyje. Jest, jak paliwo dla silnika, albo prąd dla
komunikatorów elektronicznych.
Duch
Duch jest jeden, ale jest też mnogi. Jeden, ponieważ każdy
duch wywodzi się od pierwszego, który zapoczątkował wszystko – Valkirian.
Wojownicy Królestwa Sprawiedliwego (potocznie nazywani Medalionami) wierzą, że
początek ich czasu miał miejsce, kiedy na nowo zapaliła się gwiazda centralna
ich układu planetarnego, który rzekomo znajduje się w samym centrum galaktyki,
a ta w centrum wszechświata. Słowo Valkirian pochodzi z języka pradawnego i
oznacza „nadający początek wszystkiemu”. Hallitarianie nazwali swoją gwiazdę
centralną tymże imieniem, jakoby to z jej wnętrza wydobył się po raz pierwszy
Duch, który wzbudził do życia wszechświat, a później istoty materialne.
NATURA BYTÓW DUCHOWYCH
Duch jako energia może być czysty albo nieczysty. Nie tylko
istoty materialne mogą dzięki niemu żyć, ale również byty duchowe. Jak ich
nazwa wskazuje, poruszają się głównie w wymiarze duchowym. Ich struktura nigdy nie została w pełni zbadana. Bytów duchowych nie da się złapać w
celu przeprowadzenia nad nimi badań. Nie da się ich również do tego namówić.
Jednakże na podstawie tekstów historycznych i osobistych doświadczeń Medalionów,
naukowcy, którzy pochylali się nad tym tematem, opracowali kilka teorii.
Po pierwsze, byty duchowe przypuszczalnie mają podobną
budowę, do ludzi i zwierząt, (czyli ciało, dusza i duch) z tą jednak różnicą,
iż polegają głównie na ich niematerialnych częściach. Materia miałaby być w tym
przypadku możliwa, ale niekonieczna. Z tego wynika, iż stworzenia te mają
umiejętności dalece wykraczające poza zakres zwierzęcy, czy ludzki. Podczas,
gdy zwierzęta są jedynie napędzane przez ducha, a ludzie mają do niego
niewielki dostęp dzięki nadświadomości, istoty duchowe według tych domysłów posiadają
umiejętność panowania nad duchem (energią dającą życie). Są dzięki temu w
stanie ingerować w życie istot materialnych, dostając się do nich przez
„bramę”, która jest duchem danej istoty, otwierana lub zamykana za pomocą duszy
(a konkretnie świadomości), następnie nawiedzając wspomnianą duszę, a w końcu
dzięki niej mają także dostęp do części fizycznych istot materialnych.
POZIOMY SFERY DUCHOWEJ
„Sfera duchowa jest, niczym głębokie jezioro – patrząc na
jego taflę z powierzchni możemy zobaczyć swoje odbicia. Wszystko, co znajduje
się na powierzchni, widoczne jest też w wodzie. Niektórzy potrafią zbadać
głębię jeziora, stojąc na powierzchni. Inni mogą wejść do jeziora i doświadczyć
znacznie więcej. Ale nawet jeśli nie wejdziesz, ta sama woda jest też w tobie”
– Ametyst, połowa
drugiej ery.
Porównanie do jeziora jest najlepszym sposobem na opisanie
wymiaru duchowego, a obraz wody najlepiej oddaje naturę ducha. Tak jak woda,
dzieli się na naczynia, tak duch mieszka w skorupach (ciałach, obleczonych w
dusze). Chociaż dla większości istot wymiar ten jest niewidzialny, niedostępny,
lub zamazany, da się w niego spoglądać**, a nawet wkroczyć do niego***. Tak,
jak głębokie jezioro, skrywa wiele tajemnic i chociaż zdaje się być spokojne,
są to jedynie pozory.
Pod powierzchnią sfery duchowej kryje się cały, nowy świat.
Tafla
Tafla, zwana również odbiciem, jest pierwszym poziomem głębi sfery duchowej. Jest, jak czubek góry lodowej, albo kwiatek wyrastający z korzenia. W porównaniu do duszy jest, jak świadomość – widać w niej wyraźnie skutki ruchów, mających źródło w niższych poziomach głębi. W tafli odbija się to, co dzieje się w świecie materialnym i tak, jak on porusza się, lub utwierdzony jest w jakimś fizycznym miejscu na świecie. Duch ludzki, razem z jego duszą i jej kolorami, a także skażenia przemieszczają się wraz ze skorupą. Niektóre miejsca, budynki, przedmioty przepełnione są daną energią; czystą lub nieczystą.
Istoty materialno-duchowe poruszają się właśnie w tym poziomie, nawet jeśli najczęściej nie są w stanie go zobaczyć. To właśnie tu są nierozerwalnie połączone ze sobą wymiary materialny z duchowym. Tafla, jest także miejscem, w którym tworzą się bramy; przejścia między wymiarowe.
Bramy umożliwiają przejście z wymiaru materialnego do mielizny bądź też swego rodzaju teleportacje.
Mielizna
Mielizna, to poziom pomiędzy dwiema głębiami. Jest czymś w rodzaju korytarza, niegdyś nazywanym „lasem zagubionych”. Nie ma on formy; przyjmuje taką, jaka najbardziej pasuje dla danej istoty duchowej lub materialno-duchowej, która opuściła skorupę.
Mielizna ma jedno wejście i dwa wyjścia. W pradawnych opowieściach wejście do mielizny opisywane jest zazwyczaj jako spadnięcie z wysoka lub wpadnięcie do środka, dlatego domniemane wejście znajduje się zwykle relatywnie ponad istotą, która nie jest w stanie się przez nie wydostać, jeśli nie posiada Daru umożliwiającego jej odbicie się od ziemi na dużą wysokość, albo umiejętność lotu.
Mielizna jest miejscem, do którego prawo wstępu mają wszelkie rasy i gatunki istot materialnych oraz duchowych. Jest to również miejsce objęte wyłącznie jedną zasadą – zakaz zabijania. To oznacza, że istoty ciemności nie mogą zranić, uszkodzić, ani odebrać życia (ducha, energii) żadnej innej istocie, włącznie ze zwierzętami, jednak ta sama zasada dotyczy każdej innej rasy, w tym z istotami światła, które również nie mają prawa ranić innych, nawet istot ciemności.
Jedyna walka, jaka może się rozgrywać na mieliźnie, to ta o przekonanie istot, które się w niej znajdą do przejścia do jednej z dwóch głębi; domu światła lub domu mroku. Wbrew pozorom, podjęcie właściwej decyzji może nie być tak oczywiste jak by się wydawało. Chociaż zasada dla mielizny jest jedna, to każda ze stron przekonujących ma własne zasady odnośnie samego przekonywania. Podczas, gdy wysłannicy domu światła posługują się prawdą, dobrocią i miłością, przedstawiciele domu mroku uciekają się do manipulacji, wątpliwości i kłamstwa.
____________________________________
*pozwala na to między innymi dar Sokolego Oka
**mogą to robić np. wojownicy z darem Ducha
ostatnia aktualizacja: 17.04.2021
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz